آب شیرینکنها روی میز سید مجید

اگر در جنگ رمضان، با کلیدواژه «بهترش رو میسازیم» حمله به زیرساختهای ایران را عادیسازی میکردند، حالا دیگر در مزدوری و خیانت به نقطهای رسیدهاند که برای دشمن، توجیه حمله به زیرساختها را هم فراهم میکنند.
این تازهترین تلاش جریان پهلوی است. دو روز پیش (دوشنبه) یکی از عوامل این جریان، در مقالهای در روزنامه نیویورکتایمز، در مقالهای با عنوان «جنگ شاید پاسخ معمای دیرینه سدهای ایران را که دلیل روشنی برای ساختشان وجود نداشت، آشکار کند.» با کنار هم قراردادن اطلاعات نامربوط، سعی کرد سدها را به برنامه موشکی ایران پیوند بزند و از این طریق، توجیه لازم برای حمله به سدها را برای دشمن فراهم کند.
«صنم ماحوزی» یکی از نویسندگان این مقاله مشترک، یک فارسیزبان یهودی است و از کارشناسان شبکه اسرائیلی اینترنشنال است. ماحوزی که تز پایاننامه دکترایش، «بازنمایی رسانهای اعتراضات آبی ایران در سال ۲۰۲۱» بوده است، در این مقاله، ادعا کرده که کارشناسان محیطزیست از افزایش سدها و پروژههای انتقال آب در ایران بهویژه در مناطقی که از نگاه آنها نیاز آشکاری به چنین تأسیساتی وجود نداشته، ابراز شگفتی کردهاند.
آنها پس از این ادعا که برای برخی از پروژههای سدسازی نیازی وجود نداشته، اصل آنچه میخواستهاند را در قالب سؤالی طرح کرده و نوشتهاند که «آیا بخشی از زیرساختهای آبی ایران، علاوه بر اهداف اعلامشده، برای پشتیبانی از زیرساختهای نظامی و توسعه برنامه موشکی ساخته شدهاند؟» اگر چه نویسندگان این گزارش، تأکید میکنند که برای اثبات این فرضیه، شواهد قطعی وجود ندارد؛ اما نگارش مقالهای که هیچ شواهد قطعی برای آن وجود ندارد آنهم در روزنامه نیویورکتایمز، اگر بدون طراحی قبلی بوده باشد کمی احمقانه به نظر میرسد.
این گزارش، ادامه همان سناریویی است که صهیونیستها در غزه برای حمله به زیرساختهای بهداشتی و نابودکردن شبکه بهداشت این منطقه پیاده کردند. از سالها قبل از جنگ ۷ اکتبر، رسانههای صهیونیستی بارها و بارها از حضور نیروهای حماس در بیمارستانها گزارش میدادند. یکی از این گزارشها ۱۴ سال و ۸ ماه قبل از عملیات ۷ اکتبر به نگارش درآمد. در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۹ روزنامه اسرائیلی هاآرتص در گزارشی به نقل از «منابع» ادعا کرد که «رهبران حماس در زیرزمین بیمارستانی در غزه که اسرائیل ساخته بود، پنهان شدهاند.»
پنج سال بعد هم یدیعوت آحارونوت در گزارشی از ادعاهای استفاده نظامی حماس از بیمارستان شفا نوشت. تداوم این گزارشها باعث شد تا صهیونیستها با این ادعا که گروههای مقاومت از بیمارستانها بهعنوان سپر نظامی و مراکز فرماندهی استفاده میکنند، به بیمارستانها حمله کنند و ۳۳ بیمارستان از مجموع ۳۶ بیمارستان غزه را آسیب زده یا تخریب کنند. البته بعدها کمیسیون مستقل تحقیق سازمان ملل در تحقیقاتش ادعای اسرائیل درباره استفاده نظامی از بیمارستانها را رد کرد؛ اما این تکذیب نمیتوانست آن ۳۳ بیمارستان آسیبدیده یا تخریبشده را به خدماترسانی بازگرداند.
پیونددادن برنامه موشکی و نظامی ایران به سدها از همین دست ادعاهاست که طراحی آن از یک اتاق فکر در میآید: موساد. در این گزارش نیویورکتایمز، نویسندگان به نظر هفت کارشناس استناد میکنند که نزدیکی تأسیسات نظامی به سدها را منطقی میدانند. دنی سیترینویچ، تحلیلگر پیشین اطلاعات نظامی اسرائیل نیز با طرح موضوع تداوم عملیاتی و سرمایهگذاری ایران در زیرساختهای خودگردان، همین فرضیه را تقویت میکند؛ بااینحال همچنان هیچ مدرک مشخصی برای اثبات این ارتباط ارائه نمیشود. تناقض مهمتر آنجاست که خود مقاله نیز بر ضرورت وجود سدها در ایران تأکید میکند و به گفته یکی از کارشناسانش، بسیاری از این سدها کارکردهای ضروری غیرنظامی از تأمین آب و آبیاری تا تولید برقآبی دارند و هیچ فرضیهای درباره کاربری نظامی نباید این ضرورتها را تحتالشعاع قرار دهد.
شکری یکی از کارشناسان مورد استناد مقاله، پس از انتشار آن نیز تأکید کرد که نزدیکی سدها به اهداف نظامی نه علت ساخت آنها را اثبات میکند و نه حمله به این تأسیسات را توجیه میکند. در نهایت، در شرایطی که وزارت خارجه، وزارت نیرو و سپاه به درخواست نیویورکتایمز برای اظهارنظر پاسخی ندادهاند، روایت مقاله عملاً بر پایه گمانهزنی کارشناسان و بدون ارائه شواهد مستند شکل گرفته است؛ روایتی که در آن طرف اتهامزننده، ارزیابیکننده و توجیهکننده حمله، همگی در یکسوی ماجرا قرار دارند.
اگر چه در هیچ جای مقاله ننوشته «سدها را بزنید»، اما این رسانهها با طرح این شائبه و تقویت آن توسط شبکههای تروریستی موساد همچون اینترنشنال ادامه این خط را دنبال میکنند تا هدف قراردادن سد، نیروگاه و خط انتقال آب یعنی اساسیترین نیازهای مردم ایران را توجیه کنند و «جنایت» را به «اقدام مشروع» ترجمه کنند. البته نباید چنین تصور کرد که در همین جنگ رمضان، دشمن آمریکایی-صهیونیستی در زدن زیرساختهای آبی کشور تعللی داشته است. جدا از حملات تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل به مخازن ذخیره آب در خمین، هفتکل و بمانی سیریک و تأسیسات آبشیرینکن در جزیره قشم، نیکشهر و تیس و روستای بنجیِ جاسک، دشمن به بیش از ۴۰۰ نقطه از تأسیسات آبوفاضلاب کشور که هیچ نسبتی با جنگ و مسائل نظامی نداشتند، حمله کرد و به آنها آسیب وارد کرد. این سناریوی جدید در ایران بهسرعت با واکنش همراه شد.
محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی در پاسخ به این گزارش از اقدام متقابل ایران گفت و نوشت: «قاعده تازه: هر سد، بندر یا نیروگاه نزدیک پایگاه آمریکایی یا اسرائیلی هم دارای کاربرد دوگانه است؛ یکسان اجرا میکنیم.» اسماعیل بقایی، سخنگوی وزارت خارجه نیز ادعای این گزارش را «نمونه دیگری از تحرکات شیطانی برای ساختن دستاویزی تبلیغاتی و امنیتی بهمنظور توجیه تعرض به زیرساختهای حیاتی یک کشور» خواند.
خزعبل و مزخرف
حجت میانآبادی، پژوهشگر حوزه آب و هیدروپلیتیک در واکنش به یادداشت اخیر روزنامه نیویورکتایمز، محتوای این مقاله را عاری از اعتبار علمی، خزعبل و مزخرف دانست که «هرچه نوشته شود، ضرر ردپای کربن آن بیشتر است.»
او توضیح داد: «در هیدروپلیتیک، مسئلهای داریم به نام روایتسازی. بدون شک، هدف این یادداشت شبهانسانی، روایتسازی برای عادیسازی حملات به زیرساختها و تأسیسات حیاتی کشور است. خود این یادداشت یک تهدید و خطر واقعی رسانهای است. وقتی رسانه مرجع، زیرساخت غیرنظامی را در چهارچوب «هدف بالقوه» بازنمایی میکند، چهارچوب حقوقی حمله را تغییر میدهد. روایتسازی برای رفع این مصونیت، نقد نیست؛ تسهیلگری هدفگذاری نظامی برای حمله به زیرساختهاست. این تهدید جهانی است.» میانآبادی از جامعه سیاستی، علمی و تخصصی بینالمللی خواست اجازه ندهند امنیت زیستی و امنیت اقلیمی در جهان بازیچه سیاسی چند کوچکفکر قرار گیرد: «خطرها و تهدیدات بازی سیاسی و امنیتی با این مسائل جهانی، قطعاً تنها محدود به ایران عزیزتر از جان و منطقه نخواهد بود، بلکه برای کل جهان خطرناک است. توجیه و روایتسازی برای تبدیل زیرساختهای حیاتی و انسانی، بهویژه تأسیسات آبی، به اهداف نظامی، رویه خطرناکی است که ظاهراً برخی رسانههای مطرح، عقلشان را در اختیار چند نوپای شبهعلم قرار دادهاند. ماده ۵۶ پروتکل الحاقی ژنو، زیرساختهای حیاتی و سدها را از حمله نظامی مصون میداند.»
ریشههای نقشه در تلآویو
برای پیداکردن ریشههای این نقشه شوم باید به نویسندگان این مقاله توجه کرد: «صنم ماحوزی» و «اریکا سولومون». ماحوزی یک یهودی فارسیزبان است. او که نسبت به بیاساس بودن ادعاهایش در مقاله آگاه است، در صفحه ایکس خود نوشته: «هیچ مدرک قطعی نیست، اما پرسیدنش میارزد.» پرسشی که بی سند، آب و برق میلیونها ایرانی را به مخاطره میاندازد، کنجکاوی نیست؛ منتهیالیه خط جنایت علیه مردم ایران است. بااینحال گزارشها میگویند ماحوزی و سولومون مهرههای سادهای بیش نیستند و در اصل ماجرا «رونن برگمن» حضور دارد؛ افسر سابق اطلاعاتی رژیم صهیونیستی که نویسنده ثابت مجله «تایمز» و عضو همان روزنامه است، خدمتش در واحد اطلاعات و تحقیقات پلیس نظامی ارتش رژیم صهیونیستی بوده و سه سال در تحقیقات جنایی ارتش منابع انسانی جذب و اداره میکرده.
او مؤلف «برخیز و اول بکش» درباره ترورهای موساد و امان است. سرنخ دوم «دنی سیترینویچ» است که نامش صریحاً در مقاله آمده و یکی از هفت کارشناس سازنده روایت است: ۲۵ سال اطلاعات نظامی رژیم صهیونیستی، رئیس شاخه ایران در اداره تحلیل «امان» و نماینده آن در آمریکا؛ پژوهشگر ارشد «INSS» (مؤسسه مطالعات امنیت ملی رژیم وابسته به دانشگاه تلآویو)، عضو غیرمقیم شورای آتلانتیک و قلمزن رسانههای صهیونیستی. منابع کارشناسی دیگر هم از همان زیستبوم میآیند. «فرزین ندیمی» که تخمین «دستکم ۳۰ پایگاه موشکی» را به تایمز داده، عضو ارشد «WINEP» است؛ نهادی که در ۱۹۸۵ با حمایت و پول اهداکنندگان آیپک ساخته شد، مرشایمر و والت «هسته لابی اسرائیل» خواندندش و موسسه کوئینسی از «پولهای تاریک» و دسترسی خصوصی فاندهای بالای ۲۵ هزار دلارش پرده برداشت؛ او برای شبکه تروریستی ایراناینترنشنال هم مینویسد.
حتی صدای بزرگترین دشمن آب ایران هم درآمد
آش گزارش نیویورکتایمز علیه آب ایران بهقدری شور شده که حتی صدای کاوه مدنی، ضدمحیطزیستترین فارسیزبانی که در دهههای اخیر بیشترین نقش را در پروژه امنیتیسازی آب ایران ایفا کرده، درآمده است. او نوشت: «گمانهزنی مدرک نیست. نزدیکی مکانی هم به معنای رابطه علیت نیست.» حتی کسانی که به ایران حمله کردند نیز چنین ادعاهایی مبنی بر ارتباطدادن سدها به موشکها مطرح نکردهاند! این روایت تقلیلگرایانه و جنجالی، روزنامهنگاری غیرمسئولانهای است که پیامدهای بالقوه خطرناکی برای زیرساختهای آبی غیرنظامی به همراه دارد. نیویورکتایمز باید بهتر از اینها عمل کند.» نکته جالب این است که به ادعای یکی از فعالان فضای مجازی کاوه مدنی، در واقع استاد ماحوزی (یکی از نویسندگان مقاله) بوده و این دو با یکدیگر رابطه منتورشیپ داشتهاند و مقاله مشترک دارند.
چرا گزارش نیویورکتایمز از دل اتاق جنگ بیرون آمد
اما چرا گزارش نیویورکتایمز از اتاق جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران درمیآید؟
دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، ۱۷ تیر ۱۴۰۵ در اظهاراتی تأسیسات آبشیرینکن ایران را تهدید کرد که در صورت لزوم این تأسیسات را هدف قرار خواهد داد. او گفت: «آنها کارخانههای آبشیرینکن دارند؛ اگر مجبور شویم، آنها را از بین خواهیم برد. من از انجام این کار متنفرم.» پیش از این نیز یک مقام ارشد آمریکایی ۱۱ فروردین ۱۴۰۵ در گفتوگو با اکسیوس، از احتمال قطع برق و آب ایران با حملات هوایی سخن گفته بود. او هشدار داده بود: «چند سورتی پرواز، دیگر برق نخواهند داشت. چند سورتی پرواز اسرائیلی، دیگر آب نخواهند داشت. اگر توافقی نشود، چیزهای زیادی برای از دست دادن وجود دارد.» همین مقام آمریکایی در بخش دیگری از این گفتوگو، از واکنش ترامپ به حمله رژیم صهیونیستی به یک کارخانه آبشیرینکن در ایران خبر داده و گفته بود: «او میخواهد مطمئن شود که چه چیزها در این جنگ متناسب است. به همین دلیل بود که وقتی بیبی [نتانیاهو]چند هفته پیش به کارخانه آبشیرینکن ایران حمله کرد، عصبانی شد.»
پولیتیکو نیز ۱۷ فروردین ۱۴۰۵ به نقل از دو مقام وزارت دفاع آمریکا، از اختلافنظرها در پنتاگون درباره تعریف اهداف نظامی و غیرنظامی در جنگ با ایران گزارش داد. این دو مقام گفته بودند: «تنش بر سر جایی است که خط میان اهداف نظامی و غیرنظامی کشیده شود؛ مثلاً کارخانههای آبشیرینکن که ممکن است هدف محسوب شوند؛ چون نیروهای نظامی هم برای نوشیدن به آب نیاز دارند.»
سد نظامی است؟ پس سدهای منطقه هم اهداف مشروع هستند
در منطق آمریکاییها، اگر نزدیکی یک سد یا تأسیسات آبی به یک مرکز نظامی بتواند آن را به هدفی با کاربری دوگانه تبدیل کند، همین قاعده درباره تمام زیرساختهای آب منطقه نیز صدق میکند. پایگاههای نظامی آمریکا در منطقه برای ادامه فعالیت به آب آشامیدنی نیاز دارند و از این منظر سدها، آبشیرینکنها و شبکههای انتقال آب کشورهای میزبان نیز میتوانند در همان چهارچوب اهدافی با کاربری دوگانه تلقی شوند؛ بنابراین اگر واشنگتن چنین منطقی را درباره زیرساختهای آبی ایران معتبر میداند، نمیتواند مانع بهکارگیری همان منطق درباره تأسیسات آبی پیرامون پایگاههای خود شود. قاعدهای که آمریکا برای توجیه هدف قرارگرفتن زیرساختهای حیاتی ایران میسازد، میتواند تمام تأسیسات تأمین آب پایگاههای آمریکایی در منطقه را نیز در فهرست اهداف قرار دهد.






ارسال نظر