میثم ظهوریان، نماینده مجلس در نقد ادبیات تسلیم و استعمار نوشت:
متن یادداشت تفاهم ایران و آمریکا واجد اشکالات و ابهامات مهمی (از جمله در موضوعاتی مانند تضمین پایان جنگ به ویژه در لبنان، تثبیت رژیم حقوقی تنگه هرمز، فریز کردن برنامه هستهای ایران و ...) است؛ اما استفاده از تعابیری مانند «توافقی بدتر از برجام»، «تبدیل پیروزی به شکست»، «مستعمره شدن ایران»، «تسلیم ایران» و مشابه این واژهها برای آن اغراق آمیز و غیر دقیق است و نسبتی با متن (اگر چه پر اشکال) فعلی ندارد.
برجام هم از لحاظ زمانبندی اجرا و هم از لحاظ وزن تعهدات و مکانیزمهای اجرایی (مانند مکانیزم داوری) توافقی کاملاً یک جانبه و مطابق خواست آمریکا بود؛ اما در تفاهمنامه فعلی که چارچوب توافق بعدی را روشن میکند، چنین ویژگیهایی وجود ندارد. به ویژه قیود رهبری در مذاکرات از جمله خارج کردن موضوع هستهای از محورهای مورد مذاکره در مرحله اول و ارجاع آن به مرحله بعدی مذاکرات (که علیرغم مقاومت اولیه آمریکا نهایتا مورد پذیرش قرار گرفت) تاثیر قابل توجهی در کاهش اشکالات متن داشته است.
