در اوج جنگ رمضان، وقتی دشمن روی فروپاشی سیاسی ایران حساب باز کرده بود، این محمد باقر قالیباف بود که مجلس را از یک نهاد نظارتی به بازوی فعال دفاع ملی تبدیل کرد و معادله را برهم زد.

 

جنگ رمضان در اسفند ۱۴۰۴، یکی از پیچیده‌ترین و سرنوشت‌سازترین مقاطع امنیتی جمهوری اسلامی ایران بود؛ مقطعی که در آن، ایران در برابر حملات هم‌زمان آمریکا و اسرائیل ایستاد و ساختار سیاسی کشور ناگزیر شد در کنار نهادهای نظامی، نقش فعال و تعیین‌کننده‌ای در مدیریت بحران ایفا کند. 

 

در این میان، دکتر محمدباقر قالیباف به‌عنوان رئیس مجلس شورای اسلامی، یکی از چهره‌هایی بود که نقش او فراتر از یک مقام تقنینی ظاهر شد و به یکی از محورهای ثبات سیاسی و انسجام ملی تبدیل گردید.

 

 

نقش سیاسی و تقنینی در دوران جنگ

 

قالیباف در مقام رئیس قوه مقننه، از نخستین روزهای بحران، موضعی صریح و فعال در حمایت از سیاست‌های دفاعی جمهوری اسلامی اتخاذ کرد و او در سخنرانی‌ها، پیام‌ها و مواضع رسمی، حملات آمریکا و اسرائیل را محکوم و بر ضرورت حفظ انسجام ملی و پشتیبانی کامل از نیروهای مسلح تأکید کرد.

 

در سطح تقنینی نیز مجلس تحت مدیریت او، طرح‌هایی را برای انطباق ساختار حقوقی کشور با شرایط جنگی در دستور کار قرار داد،که از جمله مهم‌ترین آن‌ها، بررسی طرح‌هایی برای محدودسازی همکاری با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در واکنش به رفتارهای سیاسی‌شده این نهاد در بحبوحه جنگ بود، که این اقدامات نشان می‌داد مجلس در دوران جنگ، صرفاً ناظر نبود، بلکه بخشی از سازوکار دفاع ملی محسوب می‌شد.

 

 

مدیریت افکار عمومی و تقویت انسجام ملی

 

یکی از مهم‌ترین کارویژه‌های قالیباف در این دوره، هدایت فضای روانی جامعه و ایجاد همبستگی سیاسی و اجتماعی بود و او در کنار شهید لاریجانی، با درک حساسیت شرایط داخلی و فشارهای خارجی، تلاش کرد پیام‌های وحدت‌بخش و امیدآفرین را به جامعه منتقل کند.

 

ابن در حالی است، که پس از شهادت رهبر انقلاب، جامعه در نقطه‌ای قرار گرفت که نیازمند تکیه‌گاه‌های سیاسی معتبر بود و در این شرایط، قالیباف و شهید لاریجانی به دو محور اصلی اعتماد عمومی تبدیل شدند و توانستند با پیام‌های آرام‌کننده و تأکید بر مقاومت ملی، از فروپاشی روحیه عمومی جلوگیری کنند و قالیباف بارها جنگ را نه صرفا یک درگیری نظامی، بلکه نبردی برای حفظ استقلال، امنیت و هویت ملی توصیف کرد.

 

 

پیوند با نهادهای نظامی و امنیتی

 

پیشینه قالیباف در سپاه پاسداران و تجربه فرماندهی او، در دوران جنگ رمضان به یک سرمایه سیاسی تبدیل شد و او توانست از جایگاه ریاست مجلس برای ایجاد هماهنگی مؤثر میان نهادهای تقنینی و دفاعی استفاده کند و در روایت‌های پس از جنگ، قالیباف به نقش فرماندهی کل قوا در مدیریت بحران و ضرورت هماهنگی میان ارکان مختلف نظام اشاره کرده و نشان داده است که مجلس در این دوره، بخشی از شبکه تصمیم‌سازی امنیتی کشور بوده است.

 

 

دیپلماسی پارلمانی در دوران پساجنگ

 

پس از پایان درگیری‌ها، قالیباف نقش فعالی در دیپلماسی پارلمانی ایفا کرد و او در سفرها و دیدارهای خارجی، ضمن قدردانی از حمایت برخی کشورهای منطقه، تلاش کرد جایگاه ایران را در فضای توقف آتش تثبیت کند و مهم‌تر از آن، او با پذیرش مسئولیت تیم مذاکره‌کننده، اعتبار سیاسی و سرمایه شخصی خود را برای دفاع از استقلال و منافع ملی ایران به میدان آورد، که این اقدامات بخشی از روند کاهش فشارهای بین‌المللی و بازسازی روابط سیاسی ایران پس از جنگ بود.

 

بنابراین؛ نقش دکتر قالیباف در جنگ رمضان را می‌توان در چهار محور اصلی خلاصه کرد:

 

• حمایت سیاسی و رسانه‌ای از سیاست‌های دفاعی کشور

• هدایت فعالیت‌های تقنینی متناسب با شرایط جنگی

• تقویت انسجام ملی و مدیریت افکار عمومی

• مشارکت فعال در دیپلماسی

 

اگرچه مدیریت مستقیم عملیات نظامی بر عهده نهادهای دفاعی و فرماندهی کل قوا بود، اما قالیباف به‌عنوان یکی از ارکان عالی نظام سیاسی، نقشی مؤثر در پشتیبانی سیاسی، حقوقی و اجتماعی از روند اداره کشور ایفا کرد.

 

بنابراین؛ در پایان توصیه نگارنده به برخی جریان‌های سیاسی که امروز در مسیر تخریب این شخصیت گام برمی‌دارند، یادآوری سفارش رهبر شهید است:

رمز موفقیت میدان و دیپلماسی، اتحاد و تقویت مردان صحنه است.